ഒത്തുചേരലുകൾക്ക് ശേഷം സംഭാഷണങ്ങൾ മനസ്സിലോടുമ്പോൾ

ഞാൻ എന്തുകൊണ്ടാണ് സംഭാഷണങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും മനസ്സിലോടിക്കുന്നത്?

ഒരു പാർട്ടിയോ അത്താഴമോ ഓഫീസ് മീറ്റിംഗോ കഴിഞ്ഞ് നിങ്ങൾ വീട്ടിലെത്തുന്നു, ആ സായാഹ്നം തലയ്ക്കുള്ളിൽ വീണ്ടും തുടങ്ങുന്നു. ജോലിയെക്കുറിച്ച് നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ ആ കാര്യം. നിങ്ങളുടെ തമാശയ്ക്ക് ശേഷമുള്ള ആ നിശ്ശബ്ദത. നിങ്ങൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഒരാൾ ഫോണിലേക്ക് നോക്കിയ രീതി.

ഇങ്ങനെ വീണ്ടും ഓടിക്കുന്നത് സാധാരണമാണ്, അതിന് പിന്നിൽ ഒരു കാരണവുമുണ്ട്. അടുത്ത തവണ ഒഴിവാക്കാൻ, നിങ്ങൾക്ക് എന്തെങ്കിലും തെറ്റിയോ എന്ന് മനസ്സ് പരിശോധിക്കുകയാണ്. പ്രശ്നം എന്താണെന്നാൽ, ഈ ആവർത്തനം അപൂർവ്വമായേ ന്യായമാകൂ. നന്നായി പോയ ഭാഗങ്ങൾ വിട്ടുകളഞ്ഞ്, വിചിത്രമായി തോന്നിയ ആ ഒരു നിമിഷത്തിൽ ഉറച്ചുനിന്ന്, അതിനെ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓടിക്കുന്നു.

സാമൂഹിക ആശങ്കയെക്കുറിച്ച് പഠിക്കുന്ന ഗവേഷകർ ഇതിനെ സംഭവത്തിന് ശേഷം നടക്കുന്ന ഒരു അവലോകനമായി വിവരിക്കുന്നു, അത് സാധാരണ സംഭവത്തേക്കാൾ നിഷേധാത്മകമാണെന്നും പറയുന്നു. അടുത്ത സാമൂഹിക സാഹചര്യവും ഇത് കൂടുതൽ പ്രയാസമുള്ളതാക്കാം, കാരണം സംഭവിച്ചതല്ല, ആ ആവർത്തനമാണ് നിങ്ങൾ ഓർത്തുകൊണ്ട് അവിടേക്ക് പോകുന്നത്.

ഈ ആവർത്തനം ഇത്ര വിശ്വസനീയമായി തോന്നുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്?

രണ്ട് ചിന്താക്കെണികളാണ് സാധാരണ ഇതിനെ നയിക്കുന്നത്.

ആദ്യത്തേത് മനസ്സ് വായിക്കൽ: മറ്റുള്ളവർ എന്ത് കരുതി എന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാമെന്ന് കരുതൽ. “ഞാനൊരു ബോറനാണെന്ന് മീര കരുതി.” “അവർ എന്നോടൊപ്പമല്ല, എന്നെ നോക്കിയാണ് ചിരിച്ചത്.” നിങ്ങൾക്ക് ശരിക്കും അറിയില്ല, പക്ഷേ ഊഹം അറിവ് പോലെ തോന്നുന്നു.

രണ്ടാമത്തേത് മാനസിക അരിപ്പ: നിഷേധാത്മകമായ ഒരു വിശദാംശം മുഴുവൻ ചിത്രവും നിറയ്ക്കുന്നു. പത്ത് മിനിറ്റിന്റെ സുഖമുള്ള സംസാരം മാഞ്ഞുപോകുന്നു; പത്ത് സെക്കൻഡിന്റെ നിശ്ശബ്ദത നിൽക്കുന്നു.

ഒരു വികാരത്തോടൊപ്പം വരുന്നതുകൊണ്ട് രണ്ട് കെണികളും സത്യമായി തോന്നും. ചമ്മൽ യഥാർത്ഥമാണ്. അതുകൊണ്ട് അതിന് പിന്നിലെ ചിന്ത കൃത്യമാകുന്നില്ല.

വീണ്ടും ഓടിക്കുന്നതിന് പകരം ചിന്തയെ എങ്ങനെ പരിശോധിക്കാം?

ഈ ആവർത്തനത്തെ പതുക്കെയാക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ എഴുത്ത് അഭ്യാസമാണ് ചിന്താ രേഖ. വട്ടം കറങ്ങുന്നതിന് പകരം, സാഹചര്യം, വികാരം, ചിന്ത എന്നിവ എഴുതുക, എന്നിട്ട് ഇരുവശത്തുമുള്ള വസ്തുതകൾ നോക്കുക.

സുഹൃത്തുക്കളോടൊപ്പമുള്ള ഒരു അത്താഴത്തിന് ശേഷം അത് ഇങ്ങനെയിരിക്കാം:

• സാഹചര്യം: മീരയുടെ വീട്ടിലെ അത്താഴം. എന്റെ ആഴ്ചയെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ഒരു കഥ പറഞ്ഞു, അതിനുശേഷം ആരും അധികമൊന്നും പറഞ്ഞില്ല.
• വികാരങ്ങൾ: ചമ്മൽ 70%, ഉത്കണ്ഠ 50%.
• ഏറ്റവും ഭാരമുള്ള ചിന്ത: “ഞാനൊരു ബോറനാണെന്ന് അവർ കരുതുന്നു, ഞാൻ വരാതിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നു.”
• അതിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന വസ്തുതകൾ: എന്റെ കഥയ്ക്ക് ശേഷം ഒരു നിശ്ശബ്ദതയുണ്ടായിരുന്നു.
• ചേരാത്ത വസ്തുതകൾ: പിന്നീട് മീര അതിനെക്കുറിച്ച് എന്നോട് ഒരു ചോദ്യം ചോദിച്ചു. ഇറങ്ങുമ്പോൾ അർജുൻ അവന്റെ പിറന്നാളിന് എന്നെ ക്ഷണിച്ചു. എല്ലാ സംഭാഷണത്തിലും നിശ്ശബ്ദതകൾ ഉണ്ടാകും.
• കൂടുതൽ ന്യായമായ ചിന്ത: “ഒരു കഥ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചത്ര ഏറ്റില്ല. ആ സായാഹ്നത്തിലെ മറ്റെല്ലാം സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ഞാൻ വന്നതിൽ അവർക്ക് സന്തോഷമായിരുന്നു എന്നാണ്.”
• ശേഷമുള്ള വികാരങ്ങൾ: ചമ്മൽ 35%, ഉത്കണ്ഠ 25%.

ഇവിടത്തെ സംഖ്യകൾ ഒരു ഉദാഹരണം മാത്രമാണ്. ചിലപ്പോൾ ചിന്താ രേഖ വികാരത്തെ ഏറെ മാറ്റും, ചിലപ്പോൾ അൽപ്പം, ചിലപ്പോൾ ആദ്യ ശ്രമത്തിൽ ഒട്ടും മാറ്റില്ല. പൂർണ്ണമായ പടികൾ ചിന്താ രേഖ എന്ന അഭ്യാസത്തിൽ കാണാം.

രണ്ടുമൂന്ന് മിനിറ്റ് മാത്രമേ ഉള്ളൂവെങ്കിലോ?

വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയിൽ ആവർത്തനം തുടങ്ങുമ്പോൾ, ഒരു മുഴുവൻ ചിന്താ രേഖ കൂടുതലായേക്കാം. രണ്ടോ മൂന്നോ ചോദ്യങ്ങൾ മതിയാകും:

• ഇതൊരു വസ്തുതയാണോ, അതോ വസ്തുതയാണെന്ന് തോന്നുന്ന ഒരു ചിന്തയാണോ?
• എതിർവശത്തേക്ക് എന്താണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്?
• ഒരു സുഹൃത്ത് അവരുടെ സായാഹ്നത്തെക്കുറിച്ച് ഇത് എന്നോട് പറഞ്ഞാൽ, ഞാൻ അവരോട് എന്ത് പറയും?

സോക്രട്ടീസ് ചോദ്യങ്ങൾ എന്ന അഭ്യാസത്തിലുള്ള തരം ചോദ്യങ്ങളാണിവ. യോജിക്കുന്നത് തിരഞ്ഞെടുത്ത് സത്യസന്ധമായി ഉത്തരം നൽകുക. ആ സായാഹ്നം തികഞ്ഞതായിരുന്നു എന്ന് സ്വയം ബോധ്യപ്പെടുത്താനല്ല ശ്രമം, അതിനെ കൂടുതൽ ന്യായമായി കാണാൻ മാത്രമാണ്.

അവർ എന്ത് കരുതി എന്ന് ആളുകളോട് ചോദിക്കണോ?

ചിലപ്പോൾ ചെറിയ, സൗഹൃദപരമായ ഒരു മെസേജ് കാര്യം തീർക്കും: “ഇന്നത്തേക്ക് നന്ദി, കണ്ടതിൽ സന്തോഷം.” ഏത് ആവർത്തനത്തേക്കാളും കൂടുതൽ മറുപടി സാധാരണ നിങ്ങളോട് പറയും. പക്ഷേ ഓരോ ഒത്തുചേരലിനും ശേഷം ആളുകളോട് ഇങ്ങനെ ഉറപ്പുവരുത്തുന്നത് പതിവായാൽ, ആ ഉറപ്പുവരുത്തൽ തന്നെ ചക്രത്തിന്റെ ഭാഗമാകാം. ഇതിൽ ഏതാണ് സംഭവിക്കുന്നതെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് നല്ലതാണ്.

അടുത്ത ഒത്തുചേരലിന് എങ്ങനെ വ്യത്യസ്തമായി പോകാം?

ഒരു ഒത്തുചേരലിന് ശേഷമുള്ള ആവർത്തനം പലപ്പോഴും അതിനിടയിൽ സംഭവിക്കുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. നിങ്ങൾ എങ്ങനെ കാണപ്പെടുന്നു എന്ന് പരിശോധിച്ചും അടുത്തതായി എന്ത് പറയണമെന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞുപഠിച്ചും സ്വയം നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് സായാഹ്നം ചെലവഴിച്ചാൽ, സംഭാഷണത്തിന് തന്നെ ശ്രദ്ധ കുറയും, പിന്നീടുള്ള ആവർത്തനത്തിന് കൂടുതൽ വകയും കിട്ടും.

രണ്ട് ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾ സഹായിക്കും:

• ശ്രദ്ധ പുറത്തേക്ക് തിരിക്കുക. മറ്റേയാൾ പറയുന്നത് കേൾക്കുക, ചുറ്റുപാട് ശ്രദ്ധിക്കുക, നിങ്ങൾക്ക് അറിയാൻ താൽപ്പര്യമുള്ള ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കുക. സംഭാഷണത്തിലുള്ള ശ്രദ്ധ സ്വയം നിരീക്ഷിക്കാൻ കുറച്ചേ ഇടം ബാക്കിവെക്കൂ.
• സുരക്ഷിതമായി തോന്നാൻ ചെയ്യുന്ന ഒരു കാര്യം ഒഴിവാക്കുക. ആളുകൾക്കിടയിൽ കൂടുതൽ സുരക്ഷിതമായി തോന്നാൻ പലരും ചെറിയ ശീലങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു: ഓരോ വാക്യവും മനസ്സിൽ പറഞ്ഞുപഠിക്കുക, കണ്ണിൽ നോക്കാതിരിക്കുക, വാതിലിനടുത്ത് നിൽക്കുക, എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാനായി ഒരു ഗ്ലാസ് കൈയിൽ പിടിക്കുക. അവ സംരക്ഷണം പോലെ തോന്നും, പക്ഷേ അവയില്ലാതെയും നിങ്ങൾക്ക് ഒരു കുഴപ്പവുമുണ്ടാകില്ലായിരുന്നു എന്ന് കണ്ടെത്തുന്നതിൽ നിന്ന് അവ നിങ്ങളെ തടയുകയും ചെയ്യുന്നു. അടുത്ത ഒത്തുചേരലിൽ ഒരെണ്ണം ഒഴിവാക്കി എന്ത് സംഭവിക്കുന്നു എന്ന് നോക്കുക.

“ഞാൻ ഒരു കഥ പറഞ്ഞാൽ, ആളുകൾക്ക് ബോറടിക്കും” പോലുള്ള ഒരു പ്രത്യേക ഭയം പരീക്ഷിക്കണമെങ്കിൽ, പ്രവചനം ആദ്യം എഴുതിവെക്കാനും പിന്നീട് പരിശോധിക്കാനും ഒരു പെരുമാറ്റ പരീക്ഷണം സഹായിക്കും.

ഈ ആവർത്തനം എപ്പോഴെങ്കിലും ഉപകാരപ്രദമാണോ?

ചിലപ്പോൾ. നിങ്ങൾ ശരിക്കും ദയയില്ലാത്ത എന്തെങ്കിലും പറയുകയോ ഒരു വസ്തുത തെറ്റിക്കുകയോ ചെയ്തെങ്കിൽ, ചെറിയ, പ്രായോഗികമായ ഒരു തിരിഞ്ഞുനോട്ടം സഹായിക്കും: ഞാൻ എന്ത് വ്യത്യസ്തമായി ചെയ്യും, ശരിയാക്കാൻ എന്തെങ്കിലുമുണ്ടോ? ഉപകാരപ്രദമായ ഒരു അവലോകനത്തിന് കുറച്ച് മിനിറ്റ് മതി, അത് ഒരു മെസേജ് അയയ്ക്കുന്നത് പോലെ ഒരു പ്രവൃത്തിയിൽ അവസാനിക്കും. അടുത്ത പടിയില്ലാതെ മണിക്കൂറുകളോളം വട്ടം കറങ്ങുന്ന ആവർത്തനമാണ് ഈ പോസ്റ്റ് പറയുന്ന ചക്രം.

എപ്പോഴാണ് കൂടുതൽ സഹായം തേടുന്നത് നല്ലത്?

സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങൾക്ക് മുമ്പും ശേഷവുമുള്ള ആശങ്ക നിങ്ങളെ പുറത്തുപോകുന്നതിൽ നിന്ന് തടയുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അല്ലെങ്കിൽ ഈ ആവർത്തനം വിശാലമായ ഒരു മനസ്സിടിവിന്റെയോ കടുത്ത സ്വയം വിമർശനത്തിന്റെയോ ഭാഗമാണെങ്കിൽ, നിങ്ങളുടെ ഡോക്ടറോടോ ഒരു മാനസികാരോഗ്യ വിദഗ്ദ്ധനോടോ സംസാരിക്കുക. ThinkGO ഒരു സ്വയംസഹായ ഉപകരണമാണ്, പ്രതിസന്ധിയിൽ സഹായം നൽകാൻ ഇതിന് കഴിയില്ല.