നമ്മൾ കാര്യങ്ങൾ നീട്ടിവെക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്

ഞാൻ എന്തുകൊണ്ടാണ് കാര്യങ്ങൾ നീട്ടിവെച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്?

ഇൻകം ടാക്സ് ഫോം മൂന്നാഴ്ചയായി മേശപ്പുറത്തിരിക്കുന്നു. അയയ്ക്കേണ്ട ഇമെയിൽ ഇപ്പോഴും ഡ്രാഫ്റ്റിലാണ്. തിങ്കളാഴ്ച അസൈൻമെന്റ് തുടങ്ങാനായിരുന്നു ഉദ്ദേശം; ഇപ്പോൾ വ്യാഴാഴ്ചയായി. അത് ചെയ്യണമെന്ന് നിങ്ങൾക്കറിയാം, കൂടുതൽ മോശമാകുകയേ ഉള്ളൂ എന്നും അറിയാം, എന്നിട്ടും നിങ്ങൾ അടുക്കള വൃത്തിയാക്കുകയോ ഫോൺ നോക്കുകയോ മറ്റെന്തെങ്കിലും ചെയ്യുകയോ ആണ്.

മിക്കവരും ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഇത് ചെയ്യാറുണ്ട്, മടിയെ കുറ്റപ്പെടുത്താൻ എളുപ്പവുമാണ്. നീട്ടിവെക്കലിനെക്കുറിച്ച് പഠിക്കുന്ന ഗവേഷകർ വിവരിക്കുന്നത് മറ്റൊന്നാണ്. നമുക്ക് ഇപ്പോൾ എങ്ങനെ തോന്നുന്നു എന്നത് കൈകാര്യം ചെയ്യാനുള്ള ഒരു വഴിയാണ് നീട്ടിവെക്കൽ പലപ്പോഴും. ജോലി അസ്വസ്ഥമായ എന്തെങ്കിലും ഉണർത്തുന്നു, ഉദാഹരണത്തിന് മുഷിപ്പ്, ആശയക്കുഴപ്പം, മോശമായി ചെയ്യുമോ എന്ന ആശങ്ക, അല്ലെങ്കിൽ എന്താണ് കാണാൻ പോകുന്നതെന്ന ഭീതി. അത് ഒഴിവാക്കുന്നത് ആ വികാരത്തെ കുറച്ച് നേരത്തേക്ക് അകറ്റുന്നു.

പ്രശ്നം എന്താണെന്നാൽ, ആശ്വാസം ചെറുതാണ്. ജോലി ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ട്, ഇപ്പോൾ സമയം കുറവാണ്, ഒപ്പം കുറ്റബോധത്തിന്റെയും സമ്മർദ്ദത്തിന്റെയും ഒരു പാളിയും. അടുത്ത തവണ അതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കുമ്പോൾ അത് കൂടുതൽ ഭാരമുള്ളതായി തോന്നും, ഒഴിവാക്കാനുള്ള തോന്നൽ വളരും.

ഏതൊക്കെ ചിന്തകളാണ് ജോലികളെ വലുതാക്കി തോന്നിപ്പിക്കുന്നത്?

ഒരു ജോലിയെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ ചിന്തിക്കുന്ന രീതി അത് തുടങ്ങാൻ എത്ര പ്രയാസമായി തോന്നുന്നു എന്നതിനെ മാറ്റുന്നു. രണ്ട് ചിന്താക്കെണികൾ പ്രത്യേകിച്ച് സാധാരണമാണ്.

എല്ലാം-അല്ലെങ്കിൽ-ഒന്നുമില്ല ചിന്ത ജോലിയെ ഒരു വലിയ കട്ടയാക്കുന്നു: “റിപ്പോർട്ട് മുഴുവനും എനിക്ക് ചെയ്യണം.” ഇപ്പോൾ മുഴുവനും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ, തുടങ്ങിയിട്ട് കാര്യമില്ലെന്ന് തോന്നും. ഇത് പെർഫെക്ഷനിസമായും വരാം: “ശരിക്കും നന്നായി ചെയ്യാൻ കഴിയില്ലെങ്കിൽ, ചെയ്തിട്ട് കാര്യമില്ല.”

“വേണം” ചിന്തകൾ സമ്മർദ്ദം കൂട്ടുന്നു: “ഇത് എത്രയോ മുമ്പേ ചെയ്യേണ്ടതായിരുന്നു.” “എനിക്ക് വെറുതെ ഇരുന്ന് ചെയ്യാൻ കഴിയേണ്ടതാണ്.” പ്രചോദിപ്പിക്കാനാണ് അവ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്, പക്ഷേ സാധാരണ അവ കുറ്റബോധം കൂട്ടുന്നു, അത് ജോലിയെ കൂടുതൽ മടുപ്പിക്കുന്നതാക്കുന്നു.

ഈ ചിന്തകൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് ജോലിയെ ഇല്ലാതാക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ ഭാരത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗം വരുന്നത് ജോലിയിൽ നിന്നല്ല, ചിന്തകളിൽ നിന്നാണെന്ന് കാണാൻ അത് സഹായിക്കും.

തുടങ്ങുന്നത് എങ്ങനെ എളുപ്പമാക്കാം?

ഏറ്റവും സഹായകരമായ മാറ്റം സാധാരണ ഇതാണ്: ആദ്യ പടി ഏതാണ്ട് വളരെ എളുപ്പമെന്ന് തോന്നുന്നതുവരെ ചെറുതാക്കുക, അതിന് ഒരു സമയവും സ്ഥലവും നൽകുക.

1. ജോലി തിരഞ്ഞെടുക്കുക, അല്ലെങ്കിൽ അത് ഉൾപ്പെടുന്ന ജീവിതഭാഗം. “എന്റെ പണക്കാര്യങ്ങൾ ശരിയാക്കുക.”
2. ഒരു ചെറിയ കാര്യം തിരഞ്ഞെടുക്കുക. “ടാക്സ് ഫയൽ ചെയ്യുക” എന്നല്ല, “കഴിഞ്ഞ വർഷത്തെ ഫോം കണ്ടെത്തി മേശപ്പുറത്ത് വെക്കുക”. അതുപോലും പ്രയാസമായി തോന്നിയാൽ, കൂടുതൽ ചെറുതാക്കുക.
3. ഒരു സമയം തിരഞ്ഞെടുക്കുക. “ചൊവ്വാഴ്ച വൈകുന്നേരം 7 മണിക്ക്, ചായ കുടിച്ച ശേഷം.” “ഈ ആഴ്ച എപ്പോഴെങ്കിലും” എന്നതിനേക്കാൾ വളരെ എളുപ്പമാണ് കൃത്യമായ ഒരു സമയം പാലിക്കാൻ.
4. അത് എങ്ങനെ പോകുമെന്ന് ഊഹിക്കുക. അത് എത്ര പ്രയാസമായിരിക്കും, പിന്നീട് നിങ്ങൾക്ക് എങ്ങനെ തോന്നും? 0 മുതൽ 10 വരെ റേറ്റ് ചെയ്യുക.
5. അത് ചെയ്യുക, എന്നിട്ട് എങ്ങനെ പോയി എന്ന് കുറിക്കുക. നിങ്ങളുടെ ഊഹവുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുക.

ഇതുപോലുള്ള ചെറിയ പടികൾ ആസൂത്രണം ചെയ്യാനും അവ എങ്ങനെ പോയി എന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കാനും പ്രവർത്തന ആസൂത്രണം എന്ന അഭ്യാസം സഹായിക്കുന്നു.

പ്രായോഗികമായി അത് എങ്ങനെയിരിക്കും?

ഒരു സാങ്കൽപ്പിക ഉദാഹരണം ഇതാ. വീട്ടുടമയിൽ നിന്നുള്ള ഒരു പ്രയാസമുള്ള ഇമെയിലിന് മറുപടി അയയ്ക്കുന്നത് അനു രണ്ടാഴ്ചയായി നീട്ടിവെക്കുകയാണ്.

• ജോലി: “അറ്റകുറ്റപ്പണികളെക്കുറിച്ച് വീട്ടുടമയ്ക്ക് മറുപടി അയയ്ക്കുക.”
• ഞാൻ എന്നോട് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നത്: “എനിക്ക് തികഞ്ഞ ഒരു മറുപടി എഴുതണം. ഇത് എപ്പോഴേ ചെയ്യേണ്ടതായിരുന്നു.”
• ചെറിയ പടി: “ഇമെയിൽ തുറന്ന് എനിക്ക് പറയാനുള്ളതിനെക്കുറിച്ച് മൂന്ന് പോയിന്റുകൾ എഴുതുക. അതിൽ കൂടുതലൊന്നുമില്ല.”
• എപ്പോൾ: “ബുധനാഴ്ച രാത്രി 8 മണിക്ക്, ഊണുമേശയിൽ, ഒരു കപ്പ് ചായയുമായി.”
• എന്റെ ഊഹം: “ഭയങ്കരമായിരിക്കും. പ്രയാസം 10-ൽ 8.”
• എന്ത് സംഭവിച്ചു: “പത്ത് മിനിറ്റെടുത്തു. പോയിന്റുകൾ എഴുതിയപ്പോൾ മറുപടി വ്യക്തമായി, അന്ന് വൈകുന്നേരം തന്നെ ഞാൻ അത് അയച്ചു. പ്രയാസം ഏകദേശം 4.”

തുടങ്ങുന്നതാണ് പലപ്പോഴും ഏറ്റവും പ്രയാസമുള്ള ഭാഗമായി മാറുന്നത്. നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയാൽ, ദൂരെ നിന്ന് കണ്ടതിനേക്കാൾ കൈകാര്യം ചെയ്യാവുന്നതായി ജോലി തോന്നാറുണ്ട്.

ഇത് ഭയങ്കരമായിരിക്കും എന്ന എന്റെ പ്രവചനം എങ്ങനെ പരീക്ഷിക്കാം?

“ഇത് ഭയങ്കരമായിരിക്കും” എന്നത് ഒരു പ്രവചനമാണ്, നിങ്ങൾക്ക് അത് പരീക്ഷിക്കാം. ഓരോ തവണ ഒരു ചെറിയ പടി ചെയ്യുമ്പോഴും, അത് എത്ര മോശമാകുമെന്ന് നിങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിച്ചു, യഥാർത്ഥത്തിൽ എത്ര മോശമായിരുന്നു എന്ന് എഴുതുക. കുറച്ച് തവണ കഴിയുമ്പോൾ, പലരും ഒരേ രീതി ശ്രദ്ധിക്കും: ചെയ്യുന്നതിനേക്കാൾ മോശം അതിന് മുമ്പുള്ള ഭീതിയാണ്.

ഒരു പെരുമാറ്റ പരീക്ഷണത്തിന് പിന്നിലെ ആശയം അതാണ്: നിങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് എഴുതുക, ചെയ്തുനോക്കുക, താരതമ്യം ചെയ്യുക. നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം കുറച്ച് ഉദാഹരണങ്ങൾ അടുത്ത തുടക്കം അൽപ്പം എളുപ്പമാക്കും.

മറ്റെന്താണ് സഹായിക്കുക?

• ഒഴിവാക്കുന്നതിനേക്കാൾ എളുപ്പമാക്കുക തുടങ്ങുന്നത്. ഫോം മേശപ്പുറത്ത് വെക്കുക, ഡോക്യുമെന്റ് തുറന്നുവെക്കുക, നടക്കാനുള്ള ചെരിപ്പ് വാതിലിനടുത്ത് വെക്കുക.
• ഒരു ചെറിയ ടൈമർ ഉപയോഗിക്കുക. “ഞാൻ ഇതിൽ പത്ത് മിനിറ്റ് പണിയെടുക്കും, എന്നിട്ട് തുടരണോ എന്ന് തീരുമാനിക്കും.” പലപ്പോഴും നിങ്ങൾ തുടരും.
• ഒരു ശ്രദ്ധ തിരിക്കൽ ഒഴിവാക്കുക. ആ പത്ത് മിനിറ്റ് ഫോൺ മറ്റൊരു മുറിയിൽ വെക്കുക.
• കഴിഞ്ഞുപോയതിനെക്കുറിച്ച് ദയ കാണിക്കുക. നഷ്ടപ്പെട്ട ആഴ്ചകളുടെ പേരിൽ സ്വയം ശകാരിക്കുന്നത് തുടങ്ങുന്നത് കൂടുതൽ പ്രയാസമാക്കും. “ഞാൻ ഇപ്പോൾ തുടങ്ങുന്നു” എന്ന് മതി.

മനസ്സിടിവുള്ളപ്പോൾ ഇത് വ്യത്യസ്തമാണോ?

മൂഡ് താഴ്ന്നിരിക്കുമ്പോൾ, ഊർജവും പ്രചോദനവുമാണ് പലപ്പോഴും ആദ്യം താഴുന്നത്, എല്ലാം താങ്ങാവുന്നതിലും കൂടുതലായി തോന്നാം. അപ്പോൾ, എന്തെങ്കിലും ചെയ്യാൻ തോന്നുന്നതുവരെ കാത്തിരിക്കുന്നത് അപൂർവ്വമായേ ഫലിക്കൂ. ആദ്യം ഒരു ചെറിയ കാര്യം ചെയ്ത് തോന്നലിനെ പിന്നാലെ വരാൻ വിടുന്നതാണ് പലപ്പോഴും കൂടുതൽ യാഥാർത്ഥ്യബോധമുള്ളത്. പടികൾ സാധാരണയേക്കാൾ ചെറുതാക്കുക, ഓരോന്നും കണക്കിലെടുക്കുക.

എപ്പോഴാണ് ആരോടെങ്കിലും സംസാരിക്കേണ്ടത്?

നിങ്ങൾ മിക്കവാറും എല്ലാം നീട്ടിവെക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അത് നിങ്ങളുടെ ജോലിയെയോ പഠനത്തെയോ പണക്കാര്യങ്ങളെയോ ബാധിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അല്ലെങ്കിൽ മിക്ക ദിവസങ്ങളിലും മനസ്സിടിവോ ഒന്നിനും ഉത്സാഹമില്ലായ്മയോ പ്രതീക്ഷയില്ലായ്മയോ തോന്നുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ദയവായി നിങ്ങളുടെ ഡോക്ടറോടോ ഒരു മാനസികാരോഗ്യ വിദഗ്ദ്ധനോടോ സംസാരിക്കുക. നിങ്ങൾ ഇപ്പോൾ അപകടത്തിലാണെങ്കിൽ, ഇപ്പോൾത്തന്നെ നിങ്ങളുടെ പ്രാദേശിക അടിയന്തര നമ്പറിൽ വിളിക്കുക.