நாம் ஏன் தள்ளிப்போடுகிறோம், தொடங்க ஒரு சிறிய வழி

நான் ஏன் விஷயங்களைத் தள்ளிப்போட்டுக்கொண்டே இருக்கிறேன்?

வருமான வரிப் படிவம் மூன்று வாரங்களாக மேசையில் கிடக்கிறது. அனுப்ப வேண்டிய மின்னஞ்சல் இன்னும் வரைவிலேயே இருக்கிறது. அசைன்மென்ட்டைத் திங்கள்கிழமை தொடங்க நினைத்தீர்கள்; இப்போது வியாழக்கிழமை. அதைச் செய்ய வேண்டும் என்று தெரியும், அது இன்னும் மோசமாகத்தான் ஆகும் என்றும் தெரியும்; இருந்தும் சமையலறையைச் சுத்தம் செய்துகொண்டோ, ஃபோனைப் பார்த்துக்கொண்டோ, வேறு எதையாவது செய்துகொண்டோ இருக்கிறீர்கள்.

பெரும்பாலோர் எப்போதாவது இப்படிச் செய்கிறார்கள்; அதைச் சோம்பல் என்று குற்றம் சொல்வது எளிது. தள்ளிப்போடுதலை ஆய்வு செய்யும் ஆய்வாளர்கள் வேறொன்றை விவரிக்கிறார்கள். தள்ளிப்போடுவது பெரும்பாலும், இப்போது நாம் எப்படி உணர்கிறோம் என்பதைச் சமாளிக்கும் ஒரு வழி. வேலை சங்கடமான ஒன்றைக் கிளப்புகிறது: சலிப்பு, குழப்பம், மோசமாகச் செய்துவிடுவோமோ என்ற கவலை, அல்லது என்ன கண்டுபிடிப்போமோ என்ற அச்சம். அதைத் தவிர்ப்பது அந்த உணர்வைச் சிறிது நேரம் போக்கிவிடுகிறது.

சிக்கல் என்னவென்றால், நிம்மதி குறுகியது. வேலை இன்னும் அங்கேயே இருக்கிறது, இப்போது குறைவான நேரத்துடன், கூடவே குற்ற உணர்வும் மன அழுத்தமும் ஓர் அடுக்காக. அடுத்த முறை அதைப் பற்றி நினைக்கும்போது, அது இன்னும் கனமாகத் தோன்றுகிறது; அதைத் தவிர்க்கும் உந்துதல் வளர்கிறது.

எந்த எண்ணங்கள் வேலைகளைப் பெரிதாகத் தோன்ற வைக்கின்றன?

ஒரு வேலையைப் பற்றி நாம் யோசிக்கும் விதம், அதைத் தொடங்குவது எவ்வளவு கடினமாகத் தோன்றுகிறது என்பதை மாற்றுகிறது. இரண்டு சிந்தனைப் பொறிகள் குறிப்பாகப் பொதுவானவை.

எல்லாம் அல்லது எதுவுமில்லை சிந்தனை வேலையை ஒரே பெரிய பாறையாக மாற்றுகிறது: “முழு ரிப்போர்ட்டையும் செய்ய வேண்டும்.” இப்போது முழுவதையும் செய்ய முடியாவிட்டால், தொடங்குவதில் அர்த்தமே இல்லை என்று தோன்றுகிறது. அது எல்லாம் கச்சிதமாக இருக்க வேண்டும் என்ற பிடிவாதமாகவும் வரலாம்: “ரொம்ப நன்றாகச் செய்ய முடியாவிட்டால், செய்வதில் அர்த்தமில்லை.”

“வேண்டும்” வாக்கியங்கள் அழுத்தத்தைக் குவிக்கின்றன: “இதை எப்போதோ செய்து முடித்திருக்க வேண்டும்.” “எதுவும் யோசிக்காமல் செய்துவிட முடிய வேண்டும்.” அவை ஊக்கப்படுத்தும் நோக்கம் கொண்டவை; ஆனால் பொதுவாகக் குற்ற உணர்வைச் சேர்க்கின்றன, அது வேலையை இன்னும் விருப்பமில்லாததாக ஆக்குகிறது.

இந்த எண்ணங்களைக் கவனிப்பது வேலையை மறையச் செய்வதில்லை. ஆனால் பாரத்தின் ஒரு பகுதி வேலையிலிருந்து அல்ல, எண்ணங்களிலிருந்து வருகிறது என்று பார்க்க அது உதவக்கூடும்.

தொடங்குவதை எப்படி எளிதாக்குவது?

மிகவும் உதவும் மாற்றம் பொதுவாக, முதல் படி கிட்டத்தட்ட மிக எளிதாகத் தோன்றும் வரை அதைச் சுருக்குவதும், அதற்கு ஒரு நேரத்தையும் இடத்தையும் கொடுப்பதும்தான்.

1. வேலையைத் தேர்ந்தெடுங்கள், அல்லது அது சேரும் வாழ்க்கைப் பகுதியை. “என் பணக் கணக்குகளைச் சரிசெய்வது.”
2. ஒரு சிறிய விஷயத்தைத் தேர்ந்தெடுங்கள். “வரி வேலையைச் செய்வது” அல்ல, “போன வருடப் படிவத்தைத் தேடி எடுத்து மேசையில் வைப்பது”. அதுவும் கடினமாகத் தோன்றினால், இன்னும் சிறியதாக்குங்கள்.
3. ஒரு நேரத்தைத் தேர்ந்தெடுங்கள். “செவ்வாய் இரவு 7 மணி, இரவு உணவுக்குப் பிறகு.” “இந்த வாரம் எப்போதாவது” என்பதைவிடக் குறிப்பிட்ட நேரத்தைக் கடைப்பிடிப்பது மிக எளிது.
4. அது எப்படிப் போகும் என்று ஊகியுங்கள். எவ்வளவு கடினமாக இருக்கும், பிறகு எப்படி உணர்வீர்கள்? 0 முதல் 10 வரை மதிப்பிடுங்கள்.
5. அதைச் செய்யுங்கள், பிறகு எப்படிப் போனது என்று குறித்து வையுங்கள். உங்கள் ஊகத்துடன் ஒப்பிடுங்கள்.

செயல்பாட்டுத் திட்டமிடல் பயிற்சி இதுபோன்ற சிறிய படிகளைத் திட்டமிடவும், அவை எப்படிப் போயின என்று திரும்பிப் பார்க்கவும் உதவுகிறது.

நடைமுறையில் அது எப்படி இருக்கும்?

கற்பனையான ஓர் உதாரணம் இதோ. வீட்டு உரிமையாளரிடமிருந்து வந்த கடினமான ஒரு மின்னஞ்சலுக்குப் பதில் எழுதுவதை மீனா இரண்டு வாரங்களாகத் தள்ளிப்போட்டு வருகிறார்.

• வேலை: “பழுதுபார்ப்பு பற்றி வீட்டு உரிமையாளருக்குப் பதில் எழுதுவது.”
• நான் எனக்குச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது: “கச்சிதமான பதிலை எழுத வேண்டும். இதை ஏற்கனவே செய்து முடித்திருக்க வேண்டும்.”
• சிறிய படி: “மின்னஞ்சலைத் திறந்து, நான் என்ன சொல்ல விரும்புகிறேன் என்று மூன்று குறிப்புகள் எழுதுவது. அதற்கு மேல் எதுவும் இல்லை.”
• எப்போது: “புதன்கிழமை இரவு 8 மணி, சமையலறை மேசையில், ஒரு கப் டீயுடன்.”
• என் ஊகம்: “ரொம்பக் கொடுமையாக இருக்கும். கடினம் 10-இல் 8.”
• என்ன நடந்தது: “பத்து நிமிடம் ஆனது. குறிப்புகளை எழுதியதும் பதில் தெளிவாகிவிட்டது; அதே மாலை அனுப்பிவிட்டேன். கடினம் சுமார் 4.”

தொடங்குவதுதான் பெரும்பாலும் மிகக் கடினமான பகுதியாக இருக்கிறது. நகரத் தொடங்கியதும், தூரத்திலிருந்து பார்த்ததைவிட வேலை சமாளிக்கக்கூடியதாகத் தோன்ற முனைகிறது.

“கொடுமையாக இருக்கும்” என்ற என் கணிப்பை எப்படிச் சோதிப்பது?

“கொடுமையாக இருக்கும்” என்பது ஒரு கணிப்பு; அதைச் சோதிக்கலாம். ஒவ்வொரு சிறிய படியைச் செய்யும்போதும், அது எவ்வளவு மோசமாக இருக்கும் என்று எதிர்பார்த்தீர்கள், எவ்வளவு மோசமாக இருந்தது என்று எழுதுங்கள். சில முறைகளுக்குப் பிறகு, பலர் ஒரே வடிவத்தைக் கவனிக்கிறார்கள்: செய்வதைவிட, முன்கூட்டிய அச்சமே மோசமானது.

அதுதான் ஒரு நடத்தைச் சோதனையின் பின்னால் உள்ள யோசனை: என்ன எதிர்பார்க்கிறீர்கள் என்று எழுதுங்கள், முயலுங்கள், ஒப்பிடுங்கள். உங்கள் சொந்த அனுபவத்திலிருந்து சில உதாரணங்கள் அடுத்த தொடக்கத்தைக் கொஞ்சம் எளிதாக்கும்.

வேறு என்ன உதவும்?

• தவிர்ப்பதைவிடத் தொடங்குவதை எளிதாக்குங்கள். படிவத்தை மேசையில் வையுங்கள், ஆவணத்தைத் திறந்து வையுங்கள், ஓடுவதற்கான ஷூக்களைக் கதவுக்கு அருகில் வையுங்கள்.
• சிறிய டைமரைப் பயன்படுத்துங்கள். “பத்து நிமிடம் இதில் வேலை செய்வேன், பிறகு தொடர்வதா என்று முடிவு செய்வேன்.” பெரும்பாலும் தொடர்வீர்கள்.
• ஒரு கவனச்சிதறலை நீக்குங்கள். அந்தப் பத்து நிமிடத்துக்கு ஃபோனை வேறு அறையில் வையுங்கள்.
• கடந்த காலத்தைப் பற்றி அன்பாக இருங்கள். இழந்த வாரங்களுக்காக உங்களையே திட்டிக்கொள்வது தொடங்குவதைக் கடினமாக்க முனைகிறது. “நான் இப்போது தொடங்குகிறேன்” என்பது போதும்.

மனம் தளர்ந்திருக்கும்போது இது வேறுபடுமா?

மனநிலை தாழ்ந்திருக்கும்போது, சக்தியும் ஊக்கமும் பெரும்பாலும் முதலில் குறைகின்றன; எல்லாமே அளவுக்கு மீறியதாகத் தோன்றலாம். அப்போது, ஏதாவது செய்ய மனம் வரும் வரை காத்திருப்பது அரிதாகவே வேலை செய்யும். முதலில் ஒரு சிறிய விஷயத்தைச் செய்து, உணர்வு பின்தொடர விடுவது பெரும்பாலும் இன்னும் யதார்த்தமானது. படிகளை வழக்கத்தைவிட இன்னும் சிறியதாக வையுங்கள்; ஒவ்வொன்றையும் கணக்கில் கொள்ளுங்கள்.

எப்போது யாரிடமாவது பேச வேண்டும்?

நீங்கள் கிட்டத்தட்ட எல்லாவற்றையும் தள்ளிப்போட்டால், அது உங்கள் வேலை, படிப்பு அல்லது பணத்தைப் பாதித்தால், அல்லது பெரும்பாலான நாட்கள் மனம் தளர்ந்தோ, சலித்தோ, நம்பிக்கையற்றோ உணர்ந்தால், தயவுசெய்து உங்கள் மருத்துவரிடமோ ஒரு மனநல நிபுணரிடமோ பேசுங்கள். நீங்கள் இப்போது ஆபத்தில் இருந்தால், உங்கள் உள்ளூர் அவசர எண்ணை அழையுங்கள்.