ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਉਵੇਂ ਗੱਲ ਕਰੋ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਨਾਲ

ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਏਨੇ ਸਖ਼ਤ ਕਿਉਂ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ?

“ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਕਾਰ ਹਾਂ।” “ਮੈਥੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਮ ਠੀਕ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ?” “ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਸੰਭਾਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੀ ਖ਼ਰਾਬੀ ਹੈ?” ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਕਸਰ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰ, ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤੇ।

ਆਪਣੀ ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਅਕਸਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਰਾਹ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਜੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ: ਜੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਸਖ਼ਤੀ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਗ਼ਲਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਅਮਲ ਵਿੱਚ, ਕਠੋਰ ਅੰਦਰਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮਾੜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਘਟਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਵਧਾਉਂਦੀ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹੀ ਸ਼ਬਦ ਏਨੀ ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਦਤ ਦੀ ਥਾਂ ਤੱਥ ਲੱਗਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।

ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਸੋਚ ਦੇ ਜਾਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦਿਸਦੇ ਹਨ। ਠੱਪਾ ਲਾਉਣਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕੀਤੇ ਇੱਕ ਕੰਮ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ: ਕੋਈ ਅਪੌਇੰਟਮੈਂਟ ਭੁੱਲ ਗਈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ “ਬੇਕਾਰ” ਹੋ। “ਚਾਹੀਦਾ” ਵਾਲੇ ਵਾਕ ਅਜਿਹੇ ਨਿਯਮ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਨਿਭਾ ਸਕਦਾ: “ਮੈਥੋਂ ਕਦੇ ਗ਼ਲਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।”

ਕਠੋਰ ਆਵਾਜ਼ ਕਿੱਥੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ?

ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਵੱਡੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਸੁਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਕੁਝ ਲਈ ਇਹ ਸਕੂਲ ਜਾਂ ਕੰਮ ਦੇ ਉੱਚੇ ਮਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੀ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਔਖੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਹੀ ਚੱਲਦੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਇੱਕੋ ਰਾਹ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਕਿ ਇਹ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ, ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਪਤਾ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਅਭਿਆਸ ਵਿਚਾਰ ’ਤੇ ਉਵੇਂ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅੱਜ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਦੇਖਣਾ ਵੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਵਾਜ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਕਦੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੀ ਦੂਜਿਆਂ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਥਕਾਵਟ ਵੇਲੇ, ਜਾਂ ਦੇਰ ਰਾਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹੀ ਉਹ ਪਲ ਹਨ ਜਦੋਂ ਵਧੇਰੇ ਨਿਰਪੱਖ ਜਵਾਬ ਤਿਆਰ ਰੱਖਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ।

ਦੋਹਰੇ ਮਿਆਰ ਵਾਲੀ ਤਕਨੀਕ ਕੀ ਹੈ?

ਬਹੁਤੇ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੱਕ ਨਰਮ, ਵਧੇਰੇ ਨਿਰਪੱਖ ਆਵਾਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਬੱਸ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਵਰਤਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਕੋਈ ਨੇੜਲਾ ਦੋਸਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸੇ ਕਿ ਉਹ ਕੋਈ ਅਪੌਇੰਟਮੈਂਟ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬੇਕਾਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੋਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹੋਗੇ: “ਤੇਰੇ ਸਿਰ ’ਤੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸੀ। ਇਹ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜ ਅਤੇ ਨਵਾਂ ਸਮਾਂ ਲੈ ਲੈ।”

ਦੋਹਰੇ ਮਿਆਰ ਵਾਲੀ ਤਕਨੀਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹੀ ਮਿਆਰ ਆਪਣੇ ’ਤੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕਠੋਰ ਵਿਚਾਰ ਲਿਖਦੇ ਹੋ, ਕਲਪਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕੋਈ ਦੋਸਤ ਇਹ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲਿਖਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ। ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਜਵਾਬ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੀ ਹੈ।

ਇਹ ਕਦਮ-ਦਰ-ਕਦਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰਾਂ?

1. ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਹੂ-ਬ-ਹੂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜੋ। “ਮੈਂ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਕਾਰ ਹਾਂ।”
2. ਰੇਟਿੰਗ ਦਿਓ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ’ਤੇ ਕਿੰਨਾ ਯਕੀਨ ਹੈ, 0 ਤੋਂ 100% ਤੱਕ।
3. ਕਲਪਨਾ ਕਰੋ ਕਿ ਕੋਈ ਨੇੜਲਾ ਦੋਸਤ ਇਹ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਅਸਲੀ ਵਿਅਕਤੀ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ।
4. ਲਿਖੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਕਹੋਗੇ, ਨਰਮੀ ਅਤੇ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ।
5. ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਮਿਆਰ ਵੱਖਰੇ ਕਿਉਂ ਹਨ। ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?
6. ਦੋਸਤ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਹੋ, “ਤੂੰ” ਨੂੰ “ਮੈਂ” ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਕੇ।
7. ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਰੇਟਿੰਗ ਦਿਓ: ਨਵੇਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਪਹਿਲੇ ਨੂੰ।

ਦੋਹਰਾ ਮਿਆਰ ਅਭਿਆਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਕਦਮ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਸਵਾਲ ਕਰਕੇ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ?

ਇੱਕ ਮਨਘੜਤ ਉਦਾਹਰਨ:

• ਕਠੋਰ ਵਿਚਾਰ: “ਮੈਂ ਮੰਮੀ ਦਾ ਜਨਮਦਿਨ ਭੁੱਲ ਗਈ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਮਾੜੀ ਧੀ ਹਾਂ।” ਯਕੀਨ 80%।
• ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਸਹੇਲੀ ਨੂੰ ਕੀ ਕਹਿੰਦੀ: “ਤੇਰਾ ਮਹੀਨਾ ਔਖਾ ਲੰਘਿਆ ਹੈ। ਯਾਦ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਤੂੰ ਫ਼ੋਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਮੰਮੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।”
• ਫ਼ਰਕ ਕਿਉਂ? “ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਹਤਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਸਹੇਲੀ ਤੋਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਇਹ ਉਮੀਦ ਨਾ ਰੱਖਦੀ।”
• ਸਹੇਲੀ ਵਾਲਾ ਰੂਪ, ਆਪਣੇ ਲਈ: “ਮੇਰਾ ਮਹੀਨਾ ਔਖਾ ਲੰਘਿਆ ਹੈ। ਯਾਦ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਮੈਂ ਫ਼ੋਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਮੰਮੀ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।” ਯਕੀਨ 60%।
• ਹੁਣ ਕਠੋਰ ਵਿਚਾਰ: 35%।

ਹਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਅੰਕ ਵੱਖਰੇ ਹੋਣਗੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਫ਼ਾਇਦਾ ਹੋਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬਹੁਤਾ ਹਿੱਲਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਬਦਲਾਅ ਵੀ ਕਠੋਰ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਘੱਟ ਆਪਮੁਹਾਰਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਜੇ ਨਰਮ ਜਵਾਬ ਨਕਲੀ ਲੱਗੇ ਤਾਂ?

ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਆਮ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਕਠੋਰਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਆਏ ਹੋ। ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ:

• ਇਸ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਖ਼ਾਸ ਬਣਾਓ। “ਅੱਜ ਮੈਥੋਂ ਇੱਕ ਗੱਲ ਗ਼ਲਤ ਹੋਈ” ’ਤੇ ਯਕੀਨ ਕਰਨਾ “ਮੈਂ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਕਮਾਲ ਹਾਂ” ਨਾਲੋਂ ਸੌਖਾ ਹੈ।
• ਇਸ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਰੱਖੋ। ਨਰਮੀ ਦਿਖਾਵਾ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਫਿਰ ਵੀ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਬਿਹਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।
• ਇਸ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਬੋਲ ਕੇ ਕਹੋ। ਦੋਸਤ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਸੁਣਨਾ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਅਸਲੀ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ।
• ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਾਂ ਦਿਓ। ਇਹ ਇੱਕ ਹੁਨਰ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਵੀਂ ਆਦਤ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਸੌਖਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਲੋੜ ਵੇਲੇ ਨਰਮ ਆਵਾਜ਼ ਯਾਦ ਕਿਵੇਂ ਰੱਖਾਂ?

ਕਠੋਰ ਵਿਚਾਰ ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਸੋਚਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਦਫ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਗ਼ਲਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਿਸੇ ਔਖੀ ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੇਰ ਰਾਤ। ਇਸੇ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਨਿਰਪੱਖ ਸ਼ਬਦ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲਿਖ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸਹਾਰਾ ਕਾਰਡ ਕਿਸੇ ਖ਼ਾਸ ਪਲ ਲਈ ਆਪਣੇ ਨਾਂ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਨੋਟ ਹੈ: ਇਹ ਕਦੋਂ ਲਈ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਕੰਮ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਉਦਾਹਰਨ ਵਜੋਂ:

• ਕਦੋਂ: ਦਫ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਮੈਥੋਂ ਗ਼ਲਤੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ।
• ਯਾਦ ਰੱਖੋ: “ਇੱਕ ਗ਼ਲਤੀ ਬੱਸ ਇੱਕ ਗ਼ਲਤੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਸਹਿਕਰਮੀ ਨੂੰ ਤਾਂ ਇਹੀ ਕਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।”
• ਕਰੋ: ਜੋ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਉਹ ਠੀਕ ਕਰੋ, ਫਿਰ ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਦਾ ਵਿਰਾਮ ਲਓ।

ਸਹਾਰਾ ਕਾਰਡ ਅਭਿਆਸ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਿਖਣ ਅਤੇ ਸਾਂਭ ਕੇ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਕੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਨਰਮੀ ਦਾ ਮਤਲਬ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਰੀ ਕਰਨਾ ਹੈ?

ਨਹੀਂ। ਜੋ ਦੋਸਤ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਨਰਮ ਹੈ, ਉਹ ਫਿਰ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਵਧੇਰੇ ਨਿਰਪੱਖ ਆਵਾਜ਼ “ਇਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ” ਅਤੇ “ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਇਹ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨਾ ਹੈ” ਕਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ, “ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ” ਜੋੜੇ ਬਿਨਾਂ। ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਠੋਰਤਾ ਕੱਢ ਦੇਣ ਨਾਲ ਇਹ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਦੇਖਣਾ ਕਿ ਕੀ ਗ਼ਲਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਕਰਨਾ, ਔਖਾ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਸੌਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਦੋਂ ਕਰਾਂ?

ਜੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਲਗਾਤਾਰ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਥੇ ਨਾ ਹੋਣਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਮਾਹਿਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨਕ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਨੰਬਰ ’ਤੇ ਕਾਲ ਕਰੋ।