ஒரு பின்னடைவு உங்களைத் தோல்வியாளர் ஆக்காது

ஒரு பின்னடைவு ஏன் நான் தோல்வியாளர் என்பதற்கான சான்றுபோலத் தோன்றுகிறது?

வேலை கிடைக்கவில்லை. ஓர் உறவு முடிகிறது. ஒரு தேர்வில் தோல்வி, கோபத்தில் கத்திவிடுவது, அல்லது அலுவலகத்தில் முக்கியமான ஒன்றைத் தவறவிடுவது. சில நிமிடங்களுக்குள் எண்ணம் வருகிறது: “நான் ஒரு தோல்வியாளர்.” “அது நன்றாகப் போகவில்லை” என்பது அல்ல, உங்கள் முழு சுயத்தின் மீதான ஒரு தீர்ப்பு.

அந்தத் தாவல் மிகவும் பொதுவானது; அது பொதுவாக ஒன்றாகச் செயல்படும் மூன்று சிந்தனைப் பொறிகளைச் சார்ந்திருக்கிறது:

• எல்லாம் அல்லது எதுவுமில்லை சிந்தனை இரண்டு பெட்டிகளை மட்டுமே பார்க்கிறது. நீங்கள் வெற்றி பெறுகிறீர்கள் அல்லது தோற்கிறீர்கள்; உங்கள் வேலையில் நீங்கள் திறமையானவர் அல்லது ஒன்றுக்கும் உதவாதவர்.
• மிகைப் பொதுமைப்படுத்தல் ஒரு நிகழ்வை எடுத்து அதை ஒரு விதியாக நீட்டுகிறது: “நான் எதையும் சரியாகச் செய்வதே இல்லை.”
• முத்திரை குத்துதல் நடந்ததை நீங்கள் யார் என்பதாக மாற்றுகிறது: “நான் ஒரு தோல்வியாளர்.”

ஒவ்வொன்றும் பின்னடைவை அது உண்மையில் இருந்ததைவிடப் பெரிதாகத் தோன்ற வைக்கிறது. மூன்றும் சேர்ந்து, ஒரு மோசமான நாளை வாழ்நாள் தண்டனைபோல உணர வைக்கலாம்.

விஷயங்களைக் கறுப்பு வெள்ளையாகப் பார்ப்பதில் என்ன தவறு?

கறுப்பு வெள்ளைச் சிந்தனை தெளிவாகத் தோன்றும்; ஆனால் அரிதாகவே துல்லியமாக இருக்கும். மிகச் சில மனிதர்களும், சூழ்நிலைகளும், குணங்களும் மட்டுமே எந்த ஒரு முனையிலாவது இருக்கின்றன. வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதி நடுவில்தான் நடக்கிறது: சில விஷயங்களில் திறமையாகவும் மற்றவற்றில் இன்னும் கற்றுக்கொண்டும் இருக்கும் மனிதர்கள், ஓரளவு நன்றாகப் போகும் நாட்கள், வலுவான பகுதிகளும் கடினமான பகுதிகளும் கொண்ட உறவுகள்.

இரண்டு பெட்டிகள் மட்டுமே இருக்கும்போது, எந்தத் தவறும் உங்களை மோசமான பெட்டிக்குள் தள்ளுகிறது. மோசமான பெட்டி அவ்வளவு இறுதியானதாக இருப்பதால், மீண்டும் முயல்வதில் அர்த்தமே இல்லை என்பதுபோல, அது உங்களை ஒரே இடத்தில் சிக்கிக்கொண்டதாக உணர வைக்கலாம்.

தொடர்கோடு எப்படி உதவுகிறது?

தொடர்கோடு என்பது இரு முனைகளிலும் ஒவ்வொரு உச்சநிலை கொண்ட ஒரு கோடு. “நான் தோல்வியாளரா, ஆமாம் அல்லது இல்லை?” என்று கேட்பதற்குப் பதிலாக, “இந்தக் கோட்டில் நான் எங்கே இருக்கிறேன்?” என்று கேட்கிறீர்கள். இறுகிய, உச்சநிலை நம்பிக்கைகளைத் தளர்த்த, அறிவாற்றல் அணுகுமுறையில் பணியாற்றும் சிகிச்சையாளர்கள் நீண்ட காலமாகப் பயன்படுத்தி வரும் ஓர் எளிய யோசனை இது.

1. முத்திரைக்குப் பெயர் வையுங்கள். “தோல்வியாளர்.”
2. அதன் எதிர்ச்சொல்லுக்குப் பெயர் வையுங்கள். “வெற்றியாளர்” அல்லது “வாழ்க்கையில் நன்றாகச் செய்யும் ஒருவர்”.
3. இரு முனைகளையும் விவரியுங்கள். 0%-இல் இருக்கும் ஒருவர் உண்மையில் எப்படி இருப்பார்? 100%-இல் இருக்கும் ஒருவர் எப்படி இருப்பார்? குறிப்பாகச் சொல்லுங்கள்.
4. உங்களைக் கோட்டில் வையுங்கள், 0 முதல் 100 வரை.
5. மூன்று முதல் ஐந்து பிறரை வையுங்கள். ஒரு நண்பர், ஒரு சக ஊழியர், நீங்கள் மதிக்கும் ஒருவர், கடினமான காலத்தைக் கடந்த உங்களுக்குத் தெரிந்த ஒருவர்.
6. உங்களை மீண்டும் வையுங்கள்.

தொடர்கோடு பயிற்சி இந்தப் படிகளை ஒவ்வொன்றாக உங்களுக்கு விளக்குகிறது.

நடைமுறையில் அது எப்படி இருக்கும்?

கற்பனையான ஓர் உதாரணம் இதோ. ஓராண்டாக உழைத்து எதிர்பார்த்த பதவி உயர்வு கவிதாவுக்குக் கிடைக்கவில்லை.

• முத்திரை: “நான் ஒரு தோல்வியாளர்.”
• முதலில் என்னை எங்கே வைத்தேன்: 100-இல் 10.
• 0 என்பது என்னவாக இருக்கும்: “எதையுமே சாதிக்காத, ஒருபோதும் முயலாத, தன் மேல் அக்கறை கொள்ள யாருமே இல்லாத, ஒரு வேலையிலும் நீடிக்காத, யாருக்கும் உதவாத ஒருவர்.”
• 100 என்பது என்னவாக இருக்கும்: “ஒருபோதும் பின்னடைவைச் சந்திக்காத, எல்லாவற்றிலும் வெற்றி பெறும், ஒருபோதும் தவறு செய்யாத ஒருவர்.”
• மற்றவர்கள்: “போன வருடம் வேலையை இழந்து, இப்போது புதிய துறைக்குப் பயிற்சி எடுக்கும் என் தோழி ப்ரியா: 70. நான் மதிக்கும், ஆனால் சில ப்ராஜெக்ட்கள் தவறாகப் போனதையும் சந்தித்த என் மேனேஜர்: 80. பல ஆண்டுகளாகச் சிரமப்பட்டாலும் அருமையான அப்பாவாக இருக்கும் என் அண்ணன்: 65.”
• இப்போது என்னை எங்கே வைப்பேன்: “ஆறு ஆண்டுகளாக ஒரே வேலையில் இருக்கிறேன், வாடிக்கையாளர்களுடன் நன்றாகப் பழகுகிறேன், என்னை நம்பியிருக்கும் நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள். இந்தப் பதவி உயர்வு கிடைக்கவில்லை. ஒருவேளை 60.”

முனைகளை வரையறுக்கும்போதுதான் பெரும்பாலும் மாற்றம் நடக்கிறது. “தோல்வியாளர்” என்பது எதையுமே சாதிக்காத ஒருவரைக் குறிக்க வேண்டும் என்றால், தவறிப்போன ஒரு பதவி உயர்வு அதற்குத் தகுதி பெறாது என்பது தெளிவு.

புதிய எண்ணை நான் நம்ப வேண்டுமா?

இல்லை. உணர்வுகள் நகர்வதற்கு எண்ணங்களைவிட அதிக நேரம் எடுக்கும். 60 இன்னும் துல்லியமானது என்று பார்த்தும், சிறிது காலம் 10 போலவே உணரலாம். அது இயல்பானது. பயனுள்ள பகுதி, உணர்வும் சான்றும் பொருந்தவில்லை என்று கவனிப்பது; அது முத்திரையின் பிடியைத் தளர்த்துகிறது.

எண்ணம் திரும்பத் திரும்ப வந்தால், ஒரு எண்ணப் பதிவு மூலம் அதைக் கையாள்வது உதவக்கூடும்: என்ன நடந்தது, நீங்கள் என்ன நினைத்தீர்கள், எப்படி உணர்ந்தீர்கள், எண்ணத்துக்கு ஆதரவாகவும் எதிராகவும் உண்மையில் என்ன சான்று இருக்கிறது.

மற்ற முத்திரைகளுக்கும் இது வேலை செய்யுமா?

ஆம். மக்கள் தங்களுக்குத் தாங்களே குத்திக்கொள்ளும் பெரும்பாலான கடுமையான முத்திரைகளுக்கும் இதே அளவுகோல் வேலை செய்யும்: “முட்டாள்”, “மோசமான பெற்றோர்”, “சலிப்பூட்டுபவர்”, “பலவீனமானவர்”, “சுயநலவாதி”. படிகள் மாறுவதில்லை. உச்சநிலை உண்மையில் என்ன அர்த்தம் என்று வரையறுங்கள், உங்களையும் வேறு சிலரையும் நேர்மையாக வையுங்கள், நீங்கள் எங்கே வந்து நிற்கிறீர்கள் என்று பாருங்கள்.

எதிர்த் திசையிலும் இது வேலை செய்யும். மற்றவர்களை முழுக்க நல்லவர்களாகவோ முழுக்கக் கெட்டவர்களாகவோ பார்க்கும் பழக்கம் உங்களுக்கு இருந்தால், அவர்களையும் இன்னும் நியாயமாகப் பார்க்கத் தொடர்கோடு உதவக்கூடும்; அது பெரும்பாலும் உறவுகளை எளிதாக்குகிறது.

அடுத்த முறை பின்னடைவு வரும்போது எப்படிப் பதிலளிப்பது?

சில பழக்கங்கள் ஒரு பின்னடைவு தீர்ப்பாக மாறுவதைத் தடுக்கக்கூடும்:

• நபருக்கு அல்ல, நிகழ்வுக்குப் பெயர் வையுங்கள். “நான் ஒரு தோல்வியாளர்” என்பதற்குப் பதிலாக “எனக்குப் பதவி உயர்வு கிடைக்கவில்லை”.
• “எப்போதும்”, “ஒருபோதும்” என்பவற்றைக் கவனியுங்கள். அவை பொதுவாக மிகைப் பொதுமைப்படுத்தலின் அடையாளம். உண்மையிலேயே ஒவ்வொரு முறையுமா என்று உங்களிடமே கேளுங்கள்.
• ஒரு நண்பரிடம் என்ன சொல்வீர்கள் என்று கேளுங்கள். ஒரு பின்னடைவுக்காகப் பெரும்பாலோர் ஒரு நண்பரைத் தோல்வியாளர் என்று ஒருபோதும் சொல்ல மாட்டார்கள்.
• அடுத்த சிறிய படியைத் தேடுங்கள். “என் விண்ணப்பம் பற்றிக் கருத்துக் கேட்பது” நீங்கள் செய்யக்கூடிய ஒன்று. “தோல்வியாளராக இருப்பதை நிறுத்துவது” அப்படியல்ல.

எப்போது யாரிடமாவது பேச வேண்டும்?

அடிக்கடி தோல்வியாளராகவோ மதிப்பற்றவராகவோ உணர்ந்தால், பின்னடைவுகள் உங்களைப் பல நாட்களோ வாரங்களோ நம்பிக்கையற்றவராக உணர வைத்தால், அல்லது நீங்கள் இங்கே இல்லாமல் இருப்பதே நல்லது என்ற எண்ணங்கள் வந்தால், தயவுசெய்து உங்கள் மருத்துவரிடமோ ஒரு மனநல நிபுணரிடமோ பேசுங்கள். நீங்கள் இப்போது ஆபத்தில் இருந்தால், உங்கள் உள்ளூர் அவசர எண்ணை அழையுங்கள்.